Eυρώπη, τι όμορφο όνομα

-->

  Ευρείες ωπές, όπου ωπή σημαίνει μάτι ή/και τρύπα. Ποτέ άλλοτε στη σύγχρονη ιστορία, δεν νομίζω να έχει "ανταποκριθεί" αυτή η ήπειρος καλύτερα στο όνομά της.
Επίσης, ποτέ ξανά η ήπειρος αυτή δεν γνωρίζω να έχει ποτιστεί με τόσο ψυχρό πόλεμο που χαρακτηρίζει φυσικά και τις μέρες κατά τις οποίες γράφεται αυτό το κείμενο. Πρακτικά, μιλάμε για μέρες που άνθρωποι σαν εμένα κι εσένα έχουν τη δυνατότητα να πληκτρολογήσουν το νούμερο του τηλεφώνου κάποιου αγαπημένου προσώπου τους, ή να γράψουν ένα email, αλλά οι πιθανότητες να ακούσει κάποιος το κάλεσμά τους, πολύ συχνά είναι αυτές οι πιθανότητες που έχει ένα μπουκάλι σε ανοιχτή θάλασσα να φτάσει σε κάποιον αποδέκτη.
Ως ένα τέτοιο μήνυμα σε ένα μπουκάλι λοιπόν γράφεται και το συγκεκριμένο κείμενο.
  Βρίσκομαι στην Ολλανδία ήδη ένα χρόνο, αυτοεξόριστος, ξεριζωμένος ή ίσως παρακινημένος από τη φύση των πραγμάτων, να ανέβω προς το βορρά, για να διεκδικήσω μια ζωή καλύτερη, και λογικότερη από εκείνη που έπρεπε να μετουσιώσω από τη φαντασία μου στη χώρα που γεννήθηκα και που δεν παύει να μάχεται τα παιδιά της. Εδώ συνάντησα και το άγαλμα της φωτογραφίας, που, αν δεν είναι ήδη σαφές, απεικονίζει χειροπιαστά πια, την ισορροπία που η Ευρώπη μάχεται για να διατηρήσει ως προς την ιστορία της και την πραγματική της σημασία.
(εδώ το ολλανδικό
link που μας "εξηγεί" ότι βλέπουμε τον Δία και την Ευρώπη, που κρατά λουλούδια)
   Η Ολλανδία, πέρα από τα γνωστά στερεότυπα που χρησιμοποιούν ως  “επικοινωνία διάφοροι πολιτικάντηδες ή άλλοι φαφλατάδες (και που συνήθως σχετίζονται λίγο έως καθόλου με την πραγματικότητα), είναι μεταξύ άλλων από τις ισχυρότερες οικονομικές δυνάμεις στην Ευρώπη.  Αυτό φυσικά δεν επιτυγχάνεται αν ένα κράτος δεν χαρακτηρίζεται από ισχυρό πυρήνα, αλλά και ομοιογενές σώμα, που να στηρίζει μια ενιαία συλλογική ιδεολογία, κοινές θεωρήσεις των καταστάσεων εκτός του, και ισορροπίες που να επιτρέπουν την ευημερία όλων εντός του. Αυτή η ενιαία συλλογική συνείδηση και η ισορροπημένη κινητικότητα που συναντά κανείς στις "κανονικές" πόλεις της Ολλανδίας (στις υπόλοιπες δηλαδή πόλεις, εκτός του Άμστερνταμ που βασικά στηρίζεται από την νομιμοποιημένη εγκληματική δραστηριότητα των coffeeshop, των γενικώς αφορολόγητων και της …βιτρίνας) είναι από τα πιο θαυμαστά πράγματα που με έχουν εντυπωσιάσει θετικά στην όλη παραμονή μου εδώ. Και είναι κάτι που δυστυχώς, δυσκολεύει σημαντικά την καθημερινότητά μου εδώ, ως ενός ακόμη μη ενταγμένου πολίτη (αφού δεν μιλάω ακόμη καλά τη γλώσσα - βασικό σημείο ένταξης στη σημερινή -"κανονική"- Ολλανδία). Επίσης ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία είναι ότι η Ολλανδική κοινωνία έχει τη φήμη της κοινωνίας exclusive˙  μα πώς να το πει κανείς αυτό για ένα κράτος μια σταλιά που έχει σε μια πόλη (για παράδειγμα στη Χάγη) 93, αν δεν κάνω λάθος, δηλωμένες εθνικότητες ; 
    Αλλά ας κρατήσω την εστίασή μου εκεί που αρχικά σκόπευα να την έχω. Εκεί δηλαδή απ’ όπου έρχομαι και όπου βρίσκονται περισσότερο άνθρωποι δικοί μου. Άνθρωποι που νιώθω ως δικούς μου, αφού, όπως λένε και "στο χωριό μου", μιλάμε την ίδια γλώσσα. Και η γλώσσα έχει σημασία όπως βλέπουμε. Θα ήταν άλλωστε οξύμορο να υποστηρίζει κανείς την διάσωση πολιτισμών στην άλλη άκρη του κόσμου, αλλά για τη δική του γειτονιά, για το σπίτι όπου μεγάλωσε και την οικογένειά του, τη μικρότερη αλλά και την ευρύτερη, να μην τον νοιάζει κι αν όλα ισοπεδωθούν . Σημαντικό κομμάτι του πολιτισμού (όπως είναι βέβαια γνωστό) αποτελεί η γλώσσα, και τα "ανεπτυγμένα" κράτη του βορρά το χρησιμοποιούν εξαιρετικά ως ένα από αυτά τα "θεμιτά μέσα" για να εντάξουν ή όχι νέα μέλη. Η γλώσσα λοιπόν έχει σημασία, και οι λέξεις επίσης. Όπως και τα γεγονότα. Γιατί είναι γεγονός ότι η χώρα που έδιωξε τον Γκρέκο, έμεινε να κοσμεί το όνομα που εκείνος δέχτηκε να τον συνοδεύει στην αιωνιότητα. Η χώρα που σκότωσε τον Σωκράτη, έμελλε να μείνει στην ιστορία ως απλά "η χώρα του Σωκράτη". Με άλλα λόγια, ναι μεν δεν γνωρίζω πολλά, αλλά να έχω επίγνωση τού τι γνωρίζω έχει , νομίζω , μεγάλη σημασία. Το τι επιλέγω δε να κάνω κτήμα μου από όσα γνωρίζω, ίσως είναι ένα επόμενο βήμα που να είναι και θέμα επιλογής.  Και το γράφω αυτό με αφορμή τα όσα έχω δει αυτό τον καιρό από την απόσταση αυτή που κρατώ εκ των πραγμάτων.
  Ίσως αυτό να είναι κάτι που έχω μάθει μέσα από την εργασία μου ως φωτογράφος/οπερατέρ, που καμιά φορά για να δεις την εικόνα σου καλύτερα, για να τη δεις ολόκληρη και όπως "της ταιριάζει καλύτερα" πρέπει να κρατήσεις μια κάποια απόσταση. Από αυτή την απόσταση λοιπόν, είχα την ευκαιρία να συνειδητοποιήσω μερικά πράγματα. Χρειάστηκε αρχικά να δουλέψω με τον εαυτό μου ώστε να προσδιορίσω τι με καθορίζει προσωπικά ως άτομο (έστω και αν αυτη η δουλειά βέβαια δεν τελειώνει ποτέ) . Μετά έπρεπε να εστιάσω στο να κάνω ό,τι ήταν απαραίτητο ώστε να ενταχτώ στο νέο μου περιβάλλον. Σε αυτή τη διαδικασία, βασικός όρος είναι να τηρώ τους ρυθμούς της ήδη υπάρχουσας κοινωνίας. Επίσης, να δω τι από όσα κουβαλώ ώς αυτή τη ρημάδα την "πολιτιστική κληρονομιά" είναι επιθυμητά σε αυτό το νέο πλαίσιο. Αυτό το κομμάτι στο δυτικό κόσμο δεν είναι δύσκολο. Άλλωστε αυτοί οι βόρειοι, ως καλοί διαχειριστές που είναι, ξέρουν καλά να αξιοποιούν στο μέγιστο ό,τι "δανείζονται" από αλλού. Και όταν αναφερόμαστε στη γλώσσα, τις λέξεις αυτές τις συναντάς παντού. Καλό παράδειγμα ήταν το ταξίδι που είχα την ευκαιρία να κάνω στο Παρίσι, όπου πέρασα μόνο 2 μέρες, αλλά ήταν αρκετές για να δω κάτι πολύ ενδιαφέρον. Είδα στην πράξη τι σημαίνουν αυτά τα περίφημα “πολιτιστικά δάνεια”. Όταν, λοιπόν, εμείς στην Ελλάδα παίρναμε από τα γαλλικά το μπιμπερό, τον πουρέ και το αμπαζούρ, εκείνοι έπαιρναν Ολυμπιάδες (το γράφουν με λατινικούς χαρακτήρες), αρχαιολογικές κρύπτες, τη βιβλιοθήκη, ακόμη και ολόκληρο το Πάνθεον (τι ωραία λέξη…). Κι αυτά είναι μόνο ενδεικτικά παραδείγματα.
  Eίχα επίσης την ευκαιρία να γνωρίσω ανθρώπους από την Αφρική που η Ευρώπη προορίζει για μελλοντικούς ηγέτες, κάποιοι εκ των οποίων δε γνώριζαν αν η Ελλάδα είναι κράτος. Kάποιοι μάλιστα με ρώτησαν αν η Ελλάδα ανήκει στην Ευρώπη ενώ γνώριζαν την Τουρκία ως ευρωπαϊκό κράτος. Μάλλον εννοούσαν το κομμάτι πάνω από την Κύπρο. Στην ίδια αφορμή, μου μίλησαν για τον Χριστό που στα μάτια τους μοιάζει με αφέντη και είχα την ευκαιρία να μοιραστώ μαζί τους τη σημασία των λέξεων τόσο του ίδιου του "Χριστού", μα και του δόγματος που ακολουθούσαν, της "μεθοδικής" (?) εκκλησίας, που τυχαίνει να γνωρίζω ως Έλληνας. Εκείνοι από την μεριά τους θεωρούσαν και τις δύο λέξεις αγγλικές μέχρι τότε κι αυτό φυσικά δεν είναι λάθος κανενός αγγλόφωνου. Μάλιστα πρέπει να συνδέεται άμεσα με το γεγονός ότι όσοι γνωρίζουν μόνο μία ελληνική λέξη, συνήθως πρόκειται για λέξη που πολύ δύσκολα εξηγείται στα ελληνικά. Ή ίσως κάνω εγώ λάθος και πρέπει να δω το γυαλό ανάποδα.
  Άλλα κεφάλαια στα οποία με ενδιαφέρει να εστιάσω είναι ο ενθουσιασμός, η αισθητική, η ψυχολογία, η βιολογία, η φιλοσοφία και ο διάλογος. Προσωπικά με εμπνέουν και με κάνουν να αισθάνομαι ωραία που κατανοώ την προέλευσή τους και τα νοήματα που εκφράζουν και που “παντρεύουν”. Η γλώσσα μπορεί να δουλευτεί όχι μόνο ως εργαλείο, αλλά γιατί όχι και ως πηγή έμπνευσης που σε προσκαλλεί με τον πλούτο της να την ψιλαφίσεις, μετά να τη ζυμώσεις, κι αν δουλέψεις αρκετά, γιατί όχι και να γίνεις κύριός της. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο το ότι ένας από τους πιο σημαντικούς διαννοούμενους της εποχής μας, που χαίρει ευρείας αναγνώρισης σε πολλά πεδία, εθνικότητες και ομάδες ανθρώπων, ο Νόαμ Τσόμσκι, είναι γλωσσολόγος, και ως τέτοιος μπορεί και βλέπει με διαύγεια την παγκόσμια πραγματικότητα ώστε να την καθιστά κοινωνητή και με τα κατάλληλα νοήματα μέσω των λέξεων.
   Ήθελα να κάνω αυτή την κατάθεση σκέψεων, ως μια προσωπική αφιέρωση σε όσα όμορφα και ισορροπημένα έχω δει να ανθίζουν μακριά από το σπίτι μου ή την οικία μου αν προτιμάτε, στη λογική ότι αξίζουν να μοιραστούν και ίσως αρέσουν και δώσουν μια ευκαιρία πολιτιστικού διαλόγου. Γιατί (δεν νομίζω να διαφωνεί κανείς για το ότι) ο πολιτισμός είναι πολύ σύνθετη αξία, αλλά αξίζει να μην ξεχνιέται. Κι αν είναι κάτι που είναι δύσκολο να το ορίσεις με λίγες λέξεις, είναι βέβαιο πως δεν μπορεί να σχετίζεται με την υπεροψία, την στενότητα, το φανατισμό και τη βια(σύνη). Επίσης, όσο είναι αδύνατο η Ελλάδα να ανήκει στους βαρβάρους, τόσο αδύνατο είναι να ανήκει και η ευγένεια στον ψυχρό βορρά. Αυτό δυστυχώς είναι μια αλήθεια που σε αυτή την περίφημη "νέα Ελλάδα" τείνει να ξεχνιέται κατά συρροή. Όπως και το ότι, ανεξάρτητα αν γεννήθηκες ή έγινες Έλληνας, σημασία έχει το αν μεγαλώνεις.
   Καταλαβαίνω βέβαια, ότι στις εποχές που ζούμε, της σύγχυσης και του αποπροσανατολισμού, πολλοί ίσως να δουν το συγκεκριμένο κείμενο ως θεση για το αν (για εμένα) η Ελλάδα πρέπει να μείνει στην Ευρώπη ή όχι και τα σχετικά. Ειναι πλέον γνωστό όμως , ότι αυτό που συχνά εκφράζεται έτσι, στην πραγματικότητα έχει να κάνει, όχι με την Ευρώπη, αλλά με αυτήν την περίφημη την Ευρω-ζώνη. Κι αφού τώρα πια είναι της μόδας να μιλούν όλοι για την οικονομία (ενδιαφέρον όρος επίσης) ως "γνώστες", θα πω λοιπόν κι εγώ την άποψη μου ως εκεί που καταλαβαίνω κι αφού, ως γνωστόν οι απόψεις είναι σαν τη μύτη, όλοι χρειάζεται να έχουν από μια. Αν θέλουν λοιπόν οι ευρω-αφεντάδες, ας μας βγάλουν από το ευρώ, ας μας αφορίσουν κι από την ήπειρο, αλλά σε αυτήν την περίπτωση, να υπογράψουν επίσης τους όρους αποζημίωσης που θα μας πληρώνουν σε κάθε νέο επίτευγμα, μέθοδο ή πρόγραμμα που θα έχει να κάνει με τη γεωμετρία, την αρχιτεκτονική, την αστρονομία, τα μαθηματικά και τη φυσική, την οικολογία, τη γεωλογία και την φαρμακευτική επιστήμη. Και τόσα άλλα. Και στο κάτω-κάτω, ας αλλάξουν και το όνομα ολόκληρης αυτής της ηπείρου που δεν γνωρίζουν καν τι σημαίνει.

Χαίρετε!
Δημήτρης Μελέτης

43ο IFFR - Η άλλη ανταπόκριση

(η καθυστερημένη, αυτή που δεν στηρίχτηκε, η τζάμπα)

 

 


Ο μήνας αυτός μπήκε με πολλές ταινίες, αρκετό πολιτισμό και μια δόση πολιτικής φυσικά που δε λέει να αποδεσμεύσει τη δημιουργικότητα ώστε αυτή να δράσει ανεξάρτητη. Ίσως κάποιοι να βλέπουν λίγο από αυτό στην παρακάτω εικόνα και κάποιοι ίσως ενίοτε να το είδαν και να το βλέπουν και στην οθόνη. Αυτό το ποστ όμως γράφεται κατόπιν κοπιαστικής απλήρωτης δουλειάς (που έγινε μόδα να αποκαλείται "εθελοντισμός" τώρα) και δεν έχει σκοπό να προωθήσει κάποια συγκεκριμένη ταινία, χώρα ή επενδυτικό οργανισμό. Και ως τέτοιο άρθρο θα επικοινωνηθεί. Ελπίζει μόνο να στηρίξει τον πολιτισμό. Αυτόν που ως τώρα δεν φαίνεται να μπορεί να σταθεί μόνος του.



 Έγιναν διάφορες βραβεύσεις, δεν έχω άποψη για όλες, αλλά μπορώ να σας πω ότι και στην ψηφοφορία των εθελοντών (στην οποία για κάποιο λόγο δε συμμετείχα) και στην (σπονσοραρισμένη) ψηφοφορία κοινού, βρίσκονταν σε ψηλές θέσεις οι Siddharth, Nebraska, Finsterworld, On the Edge και After The Tone. Δεν έχω άποψη για καμία από αυτές, καθώς το πιεστικό πρόγραμμα και οι κρατήσεις στις συγκεκριμένες ταινίες κατέστησαν αδύνατο το να τις δω. Όλες τους @@@!@#$%@&!! Επίσης κάποια media απο τη Κύπρο πρότειναν το "Evaporating Boarders" ως ενδιαφέρουσα ταινία, αλλά επέλεξαν τελικά να μην στηρίξουν αυτό το άρθρο κι έτσι, μετά από έναν εθελοντισμό που λήγει στις 6:00, δεν υπήρχε τρόπος να πάω (εθελοντικά) στην προβολή των 9:00. Ελπίζω να το σέβονται.

Δε θα αναλωθώ όμως περισσότερο στο πώς έτρεξε το φεστιβάλ, ποιος ήταν ο ρόλος των εθελοντών και πόσο international ήταν η διοργάνωση. Παρατήρησα μόνο ότι για πληροφορίες στα αγγλικά, έπρεπε να πας εργάσιμη ώρα σε συγκεκριμένο σημείο της πόλης όπου με αίτηση έπαιρνες τον international "οδηγό". Θέλω όμως να εστιάσω περισσότερο στην ουσία του πράγματος, στις ταινίες που είχα την ευκαιρία να δω. Και κάποιες από αυτές ήταν πολύ ολοκληρωμένες ταινίες με συναίσθημα, ερμηνείες και τεχνική αρτιότητα (από όσο μπορώ να κρίνω).


Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε η ταινία "Sacro GRA" από τη γειτονική μας Ιταλία. Στην ειδική προβολή που συνοδευόταν από συνέντευξη του σκηνοθέτη, Gianfranco Rosi, η αίθουσα ήταν κατάμεστη και πολλές φορές ακούστηκαν δυνατά γέλια, παρότι η ταινία θεωρείται περισσότερο ντοκιμαντέρ παρά κωμωδία. Το στυλ της ταινίας είναι που την κάνει ξεχωριστή, ακόμη κι αν πολλές φορές κανείς μπορεί να αναρωτηθεί που βρίσκεται ο λογικός ειρμός, ποιο ακριβώς είναι το στόρι, αν υπάρχουν ρακόρ, αν υπάρχει γενικά η όποια συνοχή. Προσωπικά αναρωτήθηκα "τι σημαίνει να έχεις πλύνει σχεδόν τα δόντια σου?", "πώς μπορεί κάποιος να συσχετίσει την Ουκρανία με το …πεπόνι?", ενώ άκουσα και το αγανακτισμένο " τι θέλει να πει ο ποιητής? ".. Έχει επίσης εξαιρετικό ενδιαφέρον ο τρόπος που στην ίδια ταινία  συνδέονται οι κάτοικοι ενός κατειλημμένου κτιρίου με έναν πρίγκηπα με Rolls Royce, μέλος του τάγματος .... Όλα αυτά συναντιούνται αρμονικά στην νέα ταινία του Ρόσι που χρειάστηκε πάνω από 2 χρόνια λήψεις. Μοναδικός θεματικός περιορισμός φαίνεται να είναι η πόλη της Ρώμης από μια οπτική καθ'όλα πρωτόγνωρη. Ασυνήθιστες συνδέσεις και ρεαλιστικοί καθημερινοί διάλογοι με το αβίαστο χιούμορ του νότου να ντύνει την ταινία σε όλη της τη διάρκεια. Ποτέ ένας αυτοκινητόδρομος δε διαφημίστηκε καλύτερα. (μεγάλα λόγια)


Πριν ακόμη μιλήσουμε για ένα ακόμη αφρικανικό διαμάντι, συναντάμε στο δρόμο μας το "Les Apaches", γαλλική παραγωγή γυρισμένη στην Κορσική. Εντάσσεται στην κατηγορία "the state of Europe - EU-29" κι ερχόμενο από την περιφέρεια της γηραιάς ηπείρου, παρουσιάζει τις σκοτεινές πτυχές της συνύπαρξης των ευκατάστατων Ευρωπαίων με τους μετανάστες από τη Β. Αφρική. Κάτω από τον ήλιο της Μεσογείου λοιπόν, η ζωή δε φωτίζεται το ίδιο για όλους και η απόσταση μεταξύ ατόμων διαφορετικών τάξεων μεγαλώνει τραγικά. Καθημερινές σκηνές με απλό κινηματογραφικό ρεαλισμό χωρίς ιδιαίτερες τεχνικές ή κιν/φικές ακρότητες, που παρόλη την απλότητά τους κρατούν το ενδιαφέρον ακμαίο. Η όλη περιπέτεια ξεκινά όταν κάποιοι νεαροί μετανάστες βρίσκουν τον τρόπο να περάσουν μια νύχτα στο σπίτι όπου ένας από αυτούς εργάζεται. Οι ανέσεις που μέχρι τότε ανήκαν στο πεδίο "κοίτα μα μην αγγίζεις", γίνονται πια προσβάσιμες χωρίς κανόνες και η εξέλιξη θα είναι, όπως προβλέπεται, επεισοδιακή.


Στα γαλλικά συνεχίζουμε και στην Αφρική, με το ευαίσθητο και με δυνατά κοινωνικά μηνύματα, "Grigris". Είναι το όνομα του πρωταγωνιστή μας, που παρά το ατροφικό του πόδι, δεν το βάζει κάτω στον αγώνα για τη ζωή και τον έρωτα. Με οδηγό την ανάγκη για ισότητα και σεβασμό και με μεγάλη ψυχική δύναμη, θα κινηθεί στα άκρα για να στηρίξει την οικογένειά του. Θα εμπλακεί σε λαθρεμπόριο πετρελαίου, θα προσπαθήσει να ισορροπήσει στην κόψη μεταξύ ηθικής και νόμων, ενώ θα πρέπει να αγωνιστεί επιπλέον για να κερδίσει την συντροφιά εκείνης που τον παγίδεψε με ένα της χαμόγελο. Όταν το τέλος θα φανεί πιο κοντά από ποτέ, θα χρειαστεί τη βοήθεια των ανθρώπων της γης. Και θα την έχει. Γυρισμένη στο Chad, η ταινία παρουσιάζει με ρεαλισμό την καθημερινότητα τόσο στην πόλη όσο και την αφρικανική ύπαιθρο, εστιάζοντας στην προσωπική περιπέτεια του Grigris, που υποδύεται ο πρωτοεμφανιζόμενος Souleymane Démé. Μουσική επένδυση που μας ταξιδεύει από τον Wasis Diop και εξαιρετική σκηνοθεσία από τον Mahamat-Saleh Haroun.


  Αν υπήρχε oscar παλιομοδίτικης προπαγάνδας ή έστω χρυσή παπαρούνα, θα βράβευα εύκολα το "Μama Europa". Tα κύρια χαρακτηριστικά του έργου είναι η παιδική αθωότητα της 6χρονης πρωταγωνίστριας, τα πλάνα λουσμένα σε φως και χρώμα και οι ιστορικές αναφορές σε όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρώπης.
Η ταινία αρχίζει με μια παπαρούνα που "…είναι τόσο όμορφο λουλούδι γιατί μοιάζει με τη σημαία της Μακεδονίας...". Συνεχίζουμε με μια συζήτηση για τον βασιλιά Αλέξανδρο με φόντο ένα κοτέτσι και συνεχίζουμε με αλλεπάληλες επαναλήψεις του video όπου US officers ξυλοκοπούν διαδηλωτές σε δρόμους της Τεργέστης. Ίσως έχει δεοντολογικό ενδιαφέρον το γεγονός ότι σε κάποιο σημείο το 6 χρονών κορίτσι που μιλάει για κοτούλες, πάπιες, σκυλάκια και λουλούδια φτάνει να το δηλώσει ρητά ότι δεν θέλει να μιλήσει για πολιτική .
Η συνοδός της, όμως, θα συνεχίσει σε φυσιολατρική πια βάση να "μεταλαμπαδεύει τη γνώση" στη νέα γενιά με φράσεις όπως "οι φάλαινες θέλουν να κολυμπούν στα μεγάλα νερά" κ.ο.κ.
Μετά την πρώτη ώρα, κι αφού έχουμε ακούσει ενδιαφέρουσες πληροφορίες για πολλές ευρωπαϊκές χώρες, φτάνουμε και στην Ελλάδα με ένα ζόρικο group να τραγουδάει ότι "αφού είμαστε διαφορετικοί, τότε σκότωσέ με" και να επικρίνει την παρουσία της αστυνομίας στα σύνορα της Μακεδονίας με την ΠΓΔΜ. Η τραγουδίστρια φτάνει μάλιστα στο σημείο να γράφει επιστόλή μαζί με την μικρή με θέμα τις πολιτικές διεκδικήσεις της και τη βάση του ακτιβισμού της. Όσοι έχουν μάτια ας το δουν κι όσοι έχουν μυαλό ας κρίνουν.


Κοντά στο "Mama Europa", τόσο γεωγραφικά αλλά και κινηματογραφικά μπορούμε να πούμε, έρχεται να εντυπωσιάσει θετικά το σέρβικο "Neposlusni" (the Disobedient). Άπλετο φυσικό φως, ωραία μουσική επένδυση, νεανική ανεμελιά στην ύπαιθρο και μια ερωτική πάλη συναισθημάτων και ορμών που σπρώχνει τους νέους να αγαπηθούν και ξυπνά στους μεγαλύτερους την νοσταλγία της νιότης. Ανάλαφρο αεράκι, στριμωγμένοι νεανικοί χυμοί και ποδήλατο σε μονοπάτια του "αγάπα με αν τολμάς". Όσοι βρίσκονται στο πέρασμά τους είναι αναγκασμένοι να χορέψουν στο ρυθμό τους, αλλά οι ίδιοι φαίνεται να αναρωτιούνται συχνά για τα βήματα. Αβίαστα προκύπτει η απορία "πόσο θα αντέξουν αυτά τα νέα κορμιά να ελίσσονται σε σταθερή απόσταση μα ποτέ να μη συναντιούνται?". Η απάντηση δίνεται με διασκεδαστικό και περιπετειώδη τρόπο επι της μεγάλης οθόνης.


Αν έπρεπε να επιλέξω όμως μία μόνο ταινία από όσες είδα, τότε αναμφισβήτητα και χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό θα επέλεγα με ευγνωμοσύνη και καρδιά πλυμμηρισμένη από συναίσθημα, την "Ιστορία της Αιωνιότητας" (A História da Eternidade). Μια σύνθεση κινηματογραφική, με σεβασμό στην έννοια του δράματος και όσα αυτή υπαγορεύει, με ερμηνείες που μιλούν στην ψυχή σου, με εικόνες βγαλμένες από τη ζωή αυτού εδώ του πλανήτη. Μια ταινία που ενεργοποιεί όλες τις αισθήσεις, σε ταξιδεύει σε ένα νότο με ανθρώπους αληθινούς, με πλοκή βγαλμένη από την απλή ζωή της υπάιθρου, με νοήματα και συναισθήματα που θα έκαναν τον Καζαντζάκη να σφίξει γερά το χέρι του Βραζιλιάνου σκηνοθέτη.
Άρωμα μοσχοκάρυδου, αέρας που μας ταξιδεύει στην αλμύρα του ωκεανού και πλοκή που τραγουδάει για την ανθρώπινη ύπαρξη, τα πάθη και τις χάρες της. Τα ονόματα έχουν δοθεί συμβολικά κι έχει το καθένα τη σημασία του, με τραγικότερο αυτό της Αlfonsina που παραπέμπει στο τραγούδι "Alfonsina y el mar" της Mercedes Sosa, που γράφτηκε στη μνήμη της ποιήτριας Alfonsina Storni. H πλοκή έργου είναι χωρισμένη σε τρία μερη, με το καθένα να εκφράζει διαφορετικό στάδιο στην εξέλιξη της σύγχρονης αυτής τραγωδίας. Η γνωριμία με τους χαρακτήρες, η πρόθεσή τους να κρύψουν τα πάθη τους, η έκθεσή τους στο φως και η έλευση του τέλους παρουσιάζονται κλιμακωτά μέσα από όμορφους συμβολισμούς και ακμαία κινηματογράφηση.
Αποτελεί έκπληξη (?) το ότι η συγκεκριμένη ταινία, αν και πήρε πολύ θετικές ψήφους από το κοινό, και παρόλο που ο σκηνοθέτης Camilo Cavalcanti έχει βραβευτεί περισσότερες από 120 φορές για τις μικρού μήκους ταινίες του, στην πρεμιέρα αυτής της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας του, στο φεστιβάλ του Ρόττερνταμ, κλήθηκε να απαντήσει σε ερωτήσεις μπροστά σε κοινό που δεν έφτανε τα 20 άτομα. Ήταν μεγάλη τιμή να τον συναντήσω προσωπικά. Όπως μας εξομολογήθηκε, κάθε φορά που βλέπει την ταινία, μαθαίνει και κάτι νέο. Μακάρι να συνεχίσει έτσι.

Πιστός στην υπηρεσία του πολιτισμού,
Δημήτρης Μελέτης

ΥΓ. Παρακαλείστε να μην αναδημοσιεύετε κομμάτια ή ολόκληρη την ανάρτηση χωρίς την άδεια αυτουνού εδώ. Στην τελική ο πολιτισμός ας στέκει για να επικοινωνούμε.


Οι Ξένοι


(“Οι ξένοι! Έρχονται! Με αυτοκίνητο!» - από την ταινία "Ζορμπάς")

  Μέσα σαμπάνιες κι έξω "κρίση"

    Αυτή είναι λοιπόν η "ισορροπία" που θα έχουμε, αν επιλέξουμε να μην αλλάξει τίποτα. Μάλιστα, κύριοι και κυρίες, σαμπάνιες και άπειρες καμαριέρες με φορεμένα χαμόγελα εξάρτησης κι επιβεβλημένου σεβασμού. Σε καιρούς που η Ελβετία επεξεργάζεται το plan B για βασικό χαμηλότερο εισόδημα, στην Ευρώπη κάποιοι ξοδεύουν εκατομμύρια για να μας πασάρουν ρούχα ραμμένα στην Κίνα και τη Γουατεμάλα, σε τιμές κάπου 100 φορές πάνω από το κόστος κατασκευής τους. Αυτά και άλλα πολλά συμβαίνουν στο πεντάστερο ξενοδοχείο του ολλανδικού λιμανιού, όπου έκλεισα ενάμιση μήνα έγκλειστος και είμαι ακόμη καλά.  Δε νομίζω ποτέ στο παρελθόν μια μετανάστευση να άρχισε έτσι, κι αφού πάντα με έλκυε η λέξη "ανταπόκριση", σκέφτηκα πως κάτι θα έπρεπε να γράψω κι εγώ με αφορμή όλη αυτή την εμπειρία.
   Μπορώ να γράψω πολλά για το πόσο ένας άνθρωπος σαν εμένα υποφέρει με έναν τέτοιο εγκλεισμό και πόσο απάνθρωπη είναι αυτού του είδους η "φιλοξενία", αλλά φαντάζομαι ότι όλα αυτά δε θα απασχολούν και πολύ τους περισσότερους. Το πώς βρέθηκα όμως εδώ έχει ένα γενικό ενδιαφέρον και συνδέεται επίσης με την "κρίση" που βιώνουμε παγκόσμια (ενώ εξακολουθούμε να λατρεύουμε το στρας), με τη "φούσκα των ακινήτων", αλλά και με την κακή διαχείριση του πλούτου. Φυσικά δε θα επέλεγα ποτέ να μείνω σε ένα τέτοιο μέρος, ούτε και θα είχα κανένα τρόπο να πληρώσω κάτι κοντά στην ¨αξία¨ του. Έχω όμως την τύχη η σύντροφός μου να εργάζεται ως στέλεχος σε μεγάλη επιχείρηση ρουχισμού, αμερικανικής ιδιοκτησίας και διαχείρισης, η οποία τελευταία επεκτείνεται καλπάζοντας στην Ευρώπη.
   Το όνομά της εταιρίας δεν αναφέρεται, καθώς θεωρώ ότι δεν είναι η μόνη που χρησιμοποιεί τις συγκεκριμένες τακτικές και χρησιμοποιείται ξεκάθαρα ως παράδειγμα προς αποφυγή. Υποτίθεται πως ιδρύθηκε πριν κάτι αιώνες, αλλά δεν την γνώριζε κανείς μέχρι πριν λίγα χρόνια, οπότε και αποφάσισαν να καταλάβουν τον κόσμο. Η συγκεκριμένη εταιρία άρχισε να επεκτείνεται "overseas", πρακτικά δηλαδή σε Ευρώπη και Ασία, την προηγούμενη πενταετία, ενώ μόνο τα καταστήματα που άνοιξε το 2013 εκτός Αμερικής είναι περισσότερα από 150. Για το συγκεκριμένο κατάστημα πρόκειται να προσληφθούν 170 νέοι και νέες γλάστρες με μισθό 4-8 ευρώ την ώρα, που για τους νεαρούς Ολλανδούς αποτελεί σχεδόν προσβολή. Τα βασικά κριτήρια είναι να είναι εμφανίσιμοι σύμφωνα με τα αυστηρά πρότυπα της εταιρίας, να έχουν κάποιο πτυχίο και "προσωπικότητα". Ως προσωπικότητα εννοείται το να είναι ενθουσιώδεις, να απέχουν συνειδητά από την πολιτική και να είναι επικοινωνιακοί, δηλαδή να χαμογελάνε αόριστα και φευγάτα στους πελάτες.
   Στη γειτονιά που μεγάλωσα, στον Πειραιά, είχαμε συγκεκριμένη λέξη, γαλλικής προέλευσης, για τη συγκεκριμένη δουλειά, αλλά μάλλον αυτό δεν είναι της παρούσης. Έχει επίσης ενδιαφέρον το γεγονός ότι, παρότι η εταιρία ουσιαστικά ψάχνει για υπαλλήλους-μοντέλα, προτιμά να εξοικονομεί χρήματα με το να μη συνεργάζεται με αντίστοιχα πρακτορεία, αλλά να μαζεύει τους μελλοντικούς υπαλλήλους της κυριολεκτικά από το δρόμο. Ίσως αυτό δε θα ήταν τόσο σκανδαλώδες αν οι managers της εταιρίας διέμεναν κάπου φθηνότερα από το πολυτελές πεντάστερο ξενοδοχείο για αυτό το διάστημα των σχεδόν 2 μηνών. Αντίθετα όμως έχουν επιλέξει το συγκεκριμένο χώρο, η "executive" διαμονή του οποίου κοστίζει αρκετές δεκάδες χιλιάδες ευρώ αχρείαστης δαπάνης.
   Έχοντας εργαστεί και ο ίδιος στη συγκεκριμένη εταιρία για κάποιους μήνες, έχω μια άποψη για το πώς λειτουργούν οι "ισορροπίες" τους και από μέσα. Εργάστηκα συγκεκριμένα πέρυσι για δύο περίπου μήνες στην περιοχή της Νέας Υόρκης, ως αδήλωτος εργαζόμενος (μαύρα), όπως και όλοι όσοι κάνουν τη μόνη πραγματική εργασία του καταστήματος τις βραδινές ώρες - under the table, dude! Και μιλάμε για αρκετές χιλιάδες προσωπικό - δε γνωρίζω ακριβές νούμερο. Η μόνη αυτή πραγματική εργασία είναι ο ανεφοδιασμός και η προετοιμασία του καταστήματος όσο αυτό είναι κλειστό, ώστε να το βρούνε το πρωί οι μαμάδες και τα γυαλισμένα κολεγιόπαιδα "καθώς πρέπει", τα ρούχα διπλωμένα χωρίς το παραμικρό τσαλάκωμα και στοιχισμένα με στρατιωτική ευλάβεια. Το βράδυ λοιπόν σε ένα τέτοιο κατάστημα, οι υπάλληλοι - διπλωτήρια δε γνωρίζουν ώρα λήξης, αφού ο κανόνας είναι "until the job gets done", δηλαδή μέχρι ο υπεύθυνος να κρίνει ότι το κατάστημα μοιάζει όπως προτάσσει η γραμμή της εταιρίας. Σύμφωνα με την προσωπική μου εμπειρία, ενώ ο νόμος της ΝΥ εγγυάται στον / στην κάθε πολίτη 15λεπτο διάλειμμα ανά τετράωρο, κανείς πρακτικά δεν το ζητάει. Έτσι κι εγώ ζήτησα το δικό μου μόνο όταν το είχα πραγματικά ανάγκη, στις 4.15 το πρωί και μετά από 7 ώρες πραγματικής, αδιάκοπης εργασίας. Μου το αρνήθηκαν χαμογελώντας σαδιστικά και εγώ, μη μπορώντας να συνεχίσω, επέλεξα να φύγω. Έχει ιδιαίτερο νομίζω ενδιαφέρον το πόσο διαφέρει η τακτική τους στο βραδινό ωράριο σε σχέση με το ημερήσιο, "σαν τη νύχτα με τη μέρα". Τη μέρα πρόκειται για "shopping experience", ενώ τη νύχτα είναι απλά ένα σύγχρονο σκλαβοπάζαρο.
   Ένα άλλο ενδιαφέρον σημείο είναι η μέθοδος καταγραφής και αντιμετώπισης προβλημάτων εργασιακής ή κοινωνικής φύσης. Δεν υπάρχει φυσικά κρατικός φορέας που να αναλαμβάνει αυτό το έργο αλλά ούτε και ιδιωτικός. Η δουλειά γίνεται μέσω του τμήματος HR της ίδιας της εταιρίας. Κάτι σαν την αυτοκάθαρση της ΕΛ.ΑΣ. επί υπουργίας Δένδια. Το τμήμα ΗR λοιπόν καταγράφει το περιστατικό και συνήθως δεν κάνει τίποτα άλλο μέχρι να ξεχειλίσει το ποτήρι, δηλαδή μέχρι να εκτεθεί η εταιρία ανεπανόρθωτα. Όταν για παράδειγμα (στην δική μου περίπτωση, που τη γνωρίζω ασφαλώς) τηλεφωνούσα επανειλημμένα να δηλώσω ότι η συμπεριφορά του νεαρού, αλαζόνα υπευθύνου μας, είναι ανεπίτρεπτη (ιδιαίτερα ρατσιστική και παράλογα αυταρχική) και θα δημιουργήσει μεγάλο πρόβλημα στην εταιρία, η τηλεφωνήτρια προσπαθούσε να με καθησυχάσει και να μου βάλει την πιπίλα. Τελικά ο συγκεκριμένος άνθρωπος απομακρύνθηκε μετά από πολλούς μήνες και μετά από σειρά καταγγελιών, μόνο δηλαδή όταν αποδείχθηκε ότι έκλεβε τους μισθούς των υφισταμένων εργαζομένων του και έπρεπε να οδηγηθεί στη "δικαιοσύνη".
   Αυτού του τύπου οι επενδύσεις είναι λοιπόν, που χρειάζονται στην κλονισμένη ευρωπαϊκή αγορά του 21ου αιώνα; Εταιρίες που έρχονται να πουλήσουν υπερκοστολογημένα ρούχα (σε κάποιες περιπτώσεις 100 φορές πάνω) φτιαγμένα στις χώρες του τρίτου κόσμου, λειτουργούν με ρατσιστική στρατηγική καμουφλαρισμένη πίσω από όμορφες λέξεις όπως "diversity" και φιλοξενούν τους managers τους σε ξενοδοχεία πέντε αστέρων, ενώ "αδυνατούν" να δηλώσουν τους εργαζόμενους της νυχτερινής βάρδιας;
   Όλη αυτή η αναφορά είναι δυστυχώς κάθε άλλο παρά αχρείαστη, καθώς θέλει να περιγράψει τις ισορροπίες στον τρόπο λειτουργίας της συγκεκριμένης επιχείρησης, που εισέρχεται καλπάζοντας στην ευρωπαϊκή αγορά. Για πολλούς δυστυχώς, τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι ισορροπίες δεν αποτελούν ενδιαφέρον θέμα, μέχρι να τους χτυπήσουν και τη δική τους πόρτα. Για μένα αποτελούσαν πάντα κομβικό σημείο στην πορεία μιας κοινωνίας για ευζωία και γι' αυτό ίσως δε θα επέλεγα ποτέ έναν τέτοιο χώρο για τη διαμονή μου - θεωρώ απλώς πως κουράζει αφόρητα τη ζυγαριά. Ενδεικτικά θα πω ότι το ενοίκιο που έδινα στην Αθήνα, εδώ το ζητάνε για να κοιμηθείς ένα βράδυ. Φυσικά all inclusive, νερό μόλις 500ml για όλη τη μέρα και internet αν σου κάτσει (και αφού έχεις πληρώσει επιπλέον). Χωρίς υπερβολή, στα hostel του νότιου Μεξικό και της Γουατεμάλα, το internet ήταν πιο σοβαρό. Και το νερό άφθονο. Εδώ αντίθετα, με συνολικό κόστος διαμονής δεκάδες χιλιάδες ευρώ, έχω συμμετάσχει σε ένα θέατρο του παραλόγου χωρίς προηγούμενο και χωρίς καμία λογική αιτιολόγηση για τα δικά μου δεδομένα. Αυτό λοιπόν εννοούμε, όταν μιλάμε για ανάπτυξη?
 



 ΥΓ. Θα μου πείτε πως τα λέω όλα αυτά σε μια χώρα που, επειδή ο Τσίπρας της φαίνεται μικρός, προτιμά να τον δώσει κι αυτόν στην Ευρώπη και να συνεχίζει να στηρίζει τα παχύδερμα του παρελθόντος και τους πιο ανεγκέφαλους γιους της ιστορίας (φυσικά δεν περιμένω από κανέναν Τσίπρα "να μας σώσει", αλλά πάντα ελπίζω ότι θα γίνουμε αντάξιοι των πολιτικών που θα έπρεπε ήδη να κυβερνούν). Σε μια χώρα που αποκαλεί απαξιωτικά τους freelancers χομπίστες, σαν να μη δικαιούσαι να απέχεις από τα καθεστώτα. Σε μια χώρα που έχει πειστεί ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι με κινητικές δυσκολίες, επειδή πρακτικά τους έχει απαγορεύσει την ύπαρξη. Σε μια χώρα που στηρίζει ακόμη έναν Καιάδα, με πρόσχημα, μέσα στην αυταπάτη της, ότι αυτοί , οι μπράβοι και οι μαχαιροβγάλτες, θα δικάσουν τις οικογένειες που οι ίδιοι στήριζαν όλα τα χρόνια. Σε μια χώρα που αντί να εκμεταλλευτεί τη λίστα Φαλσιανί όπως όλα τα υπόλοιπα κράτη, δηλαδή να εισπραξει καποια εκατομμύρια,  επέλεξε να διώκει τον αγγελιοφόρο. Σε μια χώρα που μαθαίνει ηθική από κάποιον που η φωτογραφική μηχανή έχει καταγράψει να κρατάει τσεκούρι. Σε μια χώρα που για να "φροντίσει το μεγάλο ζήτημα της ανεξέλεγκτης εισόδου μεταναστών", έβγαλε πρωθυπουργό τον άνθρωπο που την ξεκίνησε ως υπουργός Εξωτερικών. Απλώς εξακολουθώ να ελπίζω…

Το τρέιλερ του ντοκιμαντέρ μεγάλης διάρκειας "Ένας άλλος κόσμος" (90', 2013): http://www.youtube.com/watch?v=RoslgdggLyU
Πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ το Σάββατο 1η Ιουνίου 2013, στις 20.30, στο Αυτοδιαχειριζόμενο Πάρκο Ναυαρίνου και Ζωοδόχου Πηγής στα Εξάρχεια, με αφορμή τη παγκόσμια ημέρα δράσης «Πικνίκ για την Αποανάπτυξη». Θα ακολουθήσει ανοιχτή συζήτηση για τα κινήματα και τις πρωτοβουλίες από τα κάτω που στοχεύουν στη δημιουργία ενός άλλου κόσμου. 

Παραγωγή, επιμέλεια, συνεντεύξεις, σενάριο: Ηλιόσποροι (2013,
creative commons). Σκηνοθεσία, μοντάζ, εικονοληψία: Δημήτρης Μελέτης. Δεύτερη κάμερα: Στέλιος Μουράτογλου. Μουσική από τους One Drop Fwd, Fundracar, Professor Skank, Κακό Συναπάντημα, Direct Connection, Terminal 2012, Insom, Dub Riots, Billy Widz.
 

Συμμετέχουν οι συλλογικότητες:
- Δίκτυο ανταλλαγών Πιερίας, noe.motherearth.gr
- Κοινωνικός συνεταιρισμός παραγωγών και καταναλωτών Κορινθίας, Συντροφεία
-
Aυτοδιαχειριζόμενος Αγρός Ελληνικού,
agroselliniko.blogspot.com
- Συνεταιρισμός Αλληλέγγυας Οικονομίας Συν.Αλλ.Οις,
synallois.org
- Δίκτυο Ήλεκτρον Μυτιλήνης,
diktyolesvou.wordpress.com
- Από κοινού,
Kίνηση Τρικαλινών πολιτών για την αποανάπτυξη και την άμεση δημοκρατία,
apokoinou.com
- Δίκτυο Οικοκοινότητα, oikodiktyo.espivblogs.net
- Δίκτυο ανταλλαγών και αλληλεγγύης Μαγνησίας ΤΕΜ, tem-magnisia.gr
- Δίκτυο Βότσαλο,
votsalo.org
- Τράπεζα χρόνου πλατείας Συντάγματος,
time-exchange.gr
- Κοινωνική κουζίνα "Ο άλλος άνθρωπος",
oallosanthropos.blogspot.com
- Συνεταιριστικό καφενείο Ακαδημίας Πλάτωνα – Ευρωπαϊκό Χωριό,
european-village.org
- Αυτοδιαχειριζόμενο Πάρκο Ναυαρίνου και Ζωοδόχου Πηγής,
parkingparko.espivblogs.net
-
Free & Real,
freeandreal.org, telaithrion.freeandreal.org
-
Lacandona,
lacandona.gr
- Νέα Γουινέα, neaguinea.org  

Σύνοψη:
Αυτή τη στιγμή στο πλανήτη παρατηρείται μια κοινωνικά άνιση κατανομή (και συσσώρευση) του πλούτου, διόγκωση των κοινωνικών ανισοτήτων, περιορισμός βασικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, καθώς και μια άνευ προηγουμένου εξάντληση των φυσικών πόρων. 
Η συνεχής οικονομική ανάπτυξη των τελευταίων δεκαετιών, με έμφαση στη βρώμικη οικονομία του άνθρακα, αποδείχθηκε μη βιώσιμη αφού ενέτεινε τις ανισότητες, μείωσε το βιοτικό επίπεδο, κατέστρεψε τους φυσικούς πόρους και μεταμορφώθηκε τελικά σε μια υπανάπτυξη αποσυνδεδεμένη από την κοινωνική ευημερία. 
Αυτή η οικονομία της αγοράς και της κατανάλωσης κατάφερε να σβήσει από τη μνήμη των περισσότερων ανθρώπων ότι ένας άλλος κόσμος κάποτε έθετε όρια στην ανάπτυξη, τόνιζε τη συνεργασία αντί για τον ανταγωνισμό και εκτιμούσε τα δώρα και την ανταλλαγή ως δεσμό της ανθρώπινης αλληλεγγύης. 
Στην Ελλάδα της κρίσης, κυρίως από το 2010 και έπειτα, έχουν αναπτυχθεί σα τα μανιτάρια δεκάδες κινήματα και πρωτοβουλίες πολιτών με στόχο την επανάκτηση της ζωής, των κοινών αγαθών, του ελεύθερου δημιουργικού χρόνου και των παραγωγικών διαδικασιών.  
Οικοκοινότητες και οικοχωριά, επανακτήσεις αγροτικής γης, καταλήψεις στέγης και κέντρα κοινωνικής συμβίωσης, συνεταιρισμοί παραγωγών- καταναλωτών, κοινοτικοί αυτοδιαχειριζόμενοι αγρόκηποι, αεικαλλιέργεια (permaculture) και βιολογικές καλλιέργειες, ανταλλακτήρια και τράπεζες παραδοσιακών σπόρων, εργασιακές κολεκτίβες, ηθικές τράπεζες, αυτοδιαχειριζόμενα κοινωνικά κέντρα, τοπικά ανταλλακτικά δίκτυα προϊόντων και υπηρεσιών (αχρήματη οικονομία), λαϊκές συνελεύσεις και συμμετοχικοί προϋπολογισμοί σε επίπεδο κοινότητας συνθέτουν ένα πολύχρωμο και πολύμορφο πάζλ εναλλακτικών προτάσεων σαν απάντηση στην πολλαπλή κρίση που βιώνουμε.       
Το ντοκιμαντέρ μεγάλης διάρκειας «Ένας άλλος κόσμος» γυρίστηκε με αφορμή το 1ο Εναλλακτικό Φεστιβάλ Αλληλέγγυας και Συνεργατικής Οικονομίας που διοργανώθηκε τον Οκτώβριο του 2012 στο Ελληνικό από μια ανοιχτή αμεσοδημοκρατική συνέλευση και υποστηρίχθηκε από δεκάδες συλλογικότητες.  
Επιχειρεί μια ενδεικτική καταγραφή μερικών από τις κυριότερες πρωτοβουλίες που ασχολούνται με τη μετάβαση σε ένα άλλο κόσμο εδώ και τώρα, πέρα από τον καπιταλισμό και την κρίση, μέσα από συνεντεύξεις και επί τόπου επισκέψεις. Επίσης αποτελεί μια συνέχεια παρουσίασης και ενδυνάμωσης αυτού του "άλλου κόσμου" που ξεκίνησε με τη μετάφραση στα ελληνικά και τη προβολή του ντοκιμαντέρ «Φόρος τιμής στην Καταλονία ΙΙ» σε όλη την  Ελλάδα, αλλά και με την ανάπτυξη της ηλεκτρονικής πλατφόρμας δικτύωσης "Ένας άλλος κόσμος".
Ηλιόσποροι

 
  Στην προηγούμενη μου επίσκεψη στη γη της ελευθερίας (των όπλων) οι γιγαντοαφίσες έδειχναν τον Σταλόνε και την παρέα του φορτωμένους με όλο το φονικό τους οπλοστάσιο και το άγριο ύφος του serial killer που εδώ συχνά αποκαλείται και ήρωας του "έθνους". Ήταν τότε που συνέβη η σφαγή στο Colorado από κάποιον που αποκαλέσαν ψυχοπαθή και την όλη κατάσταση μια τραγωδία. Δε χρειαζόταν πιστεύω να είναι κανείς προφήτης για να πει με θλιμμένο κυνισμό, όπως είχα πει κι εγώ τότε, ότι είναι κάτι που θα επαναληφθεί, αφού η νοοτροπία της μάζας δείχνει προς τα εκεί και αυτά είναι τα πρότυπα που στηρίζει.
  Αυτή τη φορά, οι αφίσες δείχνουν τον Σβαρτζενέγκερ, με ένα φλογερό οπλοπολυβόλο στα χέρια και το κλασικό μάυρο γυαλί που παραπέμπει σε ατάκα "I'll be back". H Aμερικη αυτή τη φορά θρηνεί μικρά παιδιά 6-7 ετών δολοφονημένα από ένα νέο άνθρωπο 20 ετών με σχετικά φυσιολογική ανάπτυξη απ'οτι όλα δείχνουν, με μόνη ιδιαιτερότητα τη νόσο Ασπεργκερ που τα μέσα ήθελαν μέχρι πρότινος να συνδυάζουν με επιτυχημένους και καθ'όλα ενταγμένους στην κοινωνία ανθρώπους. Θα θελήσουν άραγε να μας πείσουν  αυτή τη φορά ότι το Άσπεργκερ σημαίνει βαριά ψυχασθένεια? Ότι ο νεαρός ήταν μέλος εξτρεμιστικής οργάνωσης ή μήπως ότι αντιμετώπιζε βαριά ψυχολογικά προβλήματα, όπως άλλωστε και η πλειοψηφία του "έθνους"? Όπως και να'χει, το αποτέλεσμα δεν αλλάζει.
   Την ίδια ώρα, ο αδερφός του δράστη κυκλοφορεί σε φωτογραφίες και video των μεγαλύτερων μέσων ενημέρωσης με χειροπέδες ενώ φωνάζει "είμαι θύμα, εχασα μάνα και αδερφό".
  Tην ίδια ώρα, οι πιο προβληματισμένοι του hollywood κάνουν καμπάνια ευαισθητοποίησης και ζητούν νομοσχέδιο που θα σταματήσει το κακό. Με περισσότερο έλεγχο? Με απαγόρευση της διακίνησης όπλων ? Με "καλύτερη καταστολή"?
   Tην ίδια ώρα, κάποιοι που έχουν πληρώσει ως και 200 δολάρια για να δουν τους χαρούμενους αγιοβασίληδες να χορεύουν συγχρονισμένα στα θέατρα της Times Square, υποβάλλονται σε σωματικό έλεγχο κατά την είσοδό τους στο θέατρο. Φυσικά η επιλογή γίνεται με κριτηριο την εμφάνιση, κάτι που σημαίνει κοινωνικό ρατσισμό χωρίς καν περιτύλιγμα.
  Την ίδια ώρα, σε Αφρική,  μέση Ανατολή και Ασία, οι λαοί θρηνούν θύματα σε επιθέσεις από αέρα, στεριά και θάλασσα, ενώ το αμερικανικό "έθνος" βραβεύει τους ήρωές του, τους μισθωτούς δολοφόνους που σκορπούν τον τρόμο σε ανυπεράσπιστα γυναικόπαιδα, σε μέρη που δεν μπορούν καν να προφέρουν σωστά το όνομά τους.
   Έχουμε λοιπόν μια κοινωνία που διαφημίζει όπλα και αδίστακτους εκτελεστές ως ψυχαγωγία, που προβάλλει ως ηγέτες τους υμνητές της οπλοκατοχής, και βραβεύει μαζικούς δολοφόνους, ενώ δυσκολεύεται να δεχτεί το πώς όλο αυτό οδηγεί σε μαζικές δολοφονίες. Με σπασμωδικές αντιδράσεις που μόνο παραβιάζουν τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα και την κοινή λογική, αυτή η κοινωνία προσπαθεί να πείσει ότι αντιδρά στη βία και αγωνίζεται να εξασφαλίσει κάποια ποιότητα και ασφάλεια στο κοινωνικό σύνολο. Με  νομοσχέδια και απαγορεύσεις, ελπίζουν οι πιο προβληματισμένοι να επαναφέρουν την "τάξη". Μπορει όμως κανεις να πει ότι η βία δείχνει να έχει επιστρέψει σε εκείνους που την τάισαν περισσότερο από τον καθέναν στη σύγχρονη ιστορία. Δείχνει μάλιστα να είναι αμείλικτη, να μην έχει πρόσωπο ή ηλικία και οι εκδηλώσεις της να είναι γενικά ανεξέλεγκτες.
  Ίσως τελικά να έχει έρθει η ώρα για κάθε κοινωνία να αποφασίσει τι θέλει για τους ανθρώπους της, για τα παιδιά και για τους μεγαλύτερους. Το αμερικάνικο όνειρο το είδαμε και φαίνεται να έχει μετατραπεί σε εφιάλτη με πολλά μέρη. Οι υποστηρικτές των όπλων και του μιλιταρισμού βέβαια χαμογελούν, πάντα με σφιγμένο το σαγόνι. Τσάρλτον Ήστον, Μπρέιβικ, Κασιδιάρης και λοιποί. Ανωτερότητα του έθνους, ανασφάλεια, περισσότερη καταστολή, διδαχές μίσους και βίας, και ό,τι αποτελέσματα μπορεί να φέρνουν όλα αυτά σε μια κοινωνία που διαφημίζει τα όπλα.
  Αυτό λέτε να εννοείται ως αρετή και τόλμη που οδηγούν στην ελευθερία?


Lek Kin!
που στα Tzeltal σημαίνει "Καλός Νέος Ήλιος"

Αcteal, 15 χρόνια μετά από τη μεγάλη σφαγή

Mας έκλεψαν τα φρούτα, έκοψαν τα κλαδιά μας, έκαψαν τους κορμούς, μα δεν μπορέσαν να σκοτώσουν τις ρίζες μας



  Οι ιθαγενείς έχουν τη δική τους βαθύτερη πολιτιστική κληρονομιά μέσω της οποίας βιώνουν τη βάση της ίδιας της ζωής. Αυτές οι συνθήκες παρέχουν ελπίδα για ζωή, τόσο για την ανθρωπότητα όσο και για τη φύση της οποίας ο άνθρωπος αποτελεί αναπόσπαστο μέρος. Εδώ και πεντακόσια χρόνια, αδίστακτες δυνάμεις έχουν κηρύξει πόλεμο εναντίον των ανθρώπων μας, έχουν εκμεταλλευτεί βάναυσα τους πόρους μας κι έχουν κλέψει τις πνευματικές μας αξίες. Προσπάθησαν να καθυποτάξουν, να δωροδοκήσουν και να ξεριζώσουν ολόκληρους πληθυσμούς. Έχουν κάνει σκόνη την δικαιοσύνη και θέσπισαν νομοθεσία προκειμένου να δικαιολογήσουν την αδικία τους. Στο πέρασμα του χρόνου, εκατομμύρια γενναίων ανθρώπων έχασαν τη ζωή τους στον αγώνα για δημιουργία ενός καλύτερου κόσμου για τα παιδιά μας. Και ο αγώνας συνεχιζει να διεκδικεί τα θύματά του.
   Ο αγώνας για ελευθερία τώρα απαιτεί μια νέα ώθηση που θα μας βγάλει από το σκοτάδι όπου έχουμε αποκλειστεί τόσο καιρό. Πάλι ο ήλιος ανατέλλει μεγαλόπρεπα, δίνοντας νέα ζωή στη Μάνα Γη, στους ανθρώπους μας και σε όλους τους ανθρώπους της γης. Από τα βάθη των παρθένων δασών και το σκοτάδι των βουνών ακούγοται οι φωνές των καταπιεσμένων που απαιτούν δικαιοσύνη, ελευθερία και δημοκρατια για όλους τους ανθρώπους μας. Παρά τις πολλές δολοφονίες που διαπράττονται εναντίον ενός ανυπερασπιστου πληθυσμού, νιώθουμε ακόμη τους νεκρούς να περπατούν στο πλάι μας, τις φωνές τους να ενώνονται με τις δικές μας, τις καρδιές τους να χτυπούν στα στήθη μας.
   Οι συμφωνίες του Σαν Αντρές το Φεβρουάριο του 1996, που υπογράφηκαν από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση και τον ΕΖLN, τόνισαν την ανάγκη να δημιουργηθεί μια νέα σχέση μεταξύ του κράτους του Μεξικού, της εθνικής κοινότητας και του ιθαγενούς πληθυσμού. Δυστυχώς, πλησιάζοντας τη χιλιετία, η κυβέρνηση συνέχισε να πηγαίνει αντίθετα από όσα είπε, και να διαπράττει νέες μαζικές σφαγές εναντίον των ανθρώπων μας. Στις 22 Δεκεμβρίου 1997, παραστρατιωτικοί σφαγίασαν 45 μάρτυρες στο χωριό Acteal στην επαρχία Chiapas. Άνδρες, γυναίκες και παιδιά δολοφονήθηκαν ενώ προσεύχονταν για ειρήνη. Μαζί με τις άλλες χιλιάδες θυμάτων της ωμής δύναμης του χρήματος, θα μας δώσουν νέα δύναμη για να πορευτούμε προς τα εμπρός.

Το Μεξικό χρειάζεται τους αυτόχθονες ανθρώπους του
Όχι σε ένα Μεξικό χωρίς τη συμμετοχή μας
Μεξικό για τους ανθρώπους - όλους τους ανθρώπους του

Εθνικό Συνέδριο Iθαγενών
Μεξικό

Greek islands ...όπως λέμε Fiji islands?

  Η σημαία κάθε κράτους, αν μη τι άλλο, αποτελεί κάποιου είδος συμβολισμό, Aν κανείς σκεφτεί ποια είναι η δομή των σημαιών στα ευρωπαϊκά κράτη, θα παρατηρήσει ότι η ελληνική σημαία είναι η μόνη μεταξύ αυτών που έχει ένα σύμβολο πάνω αριστερά διαχωρισμένο από το υπόλοιπο φόντο. Οι υπόλοιπες σημαίες είτε έχουν ως μοναδικό θέμα το σταυρό με χρωματικές παραλλαγές, είτε συνδυασμούς κάθετων ή οριζόντιων χρωματικών γραμμών και ελάχιστες φερουν κάποιο έμβλημα.
 Χρειάστηκε λοιπόν μια σύντομη έρευνα για να συνειδητοποιήσω ότι η συγκεκριμένη δομή σε μια σημαία συναντάται σε περίφημες αποικίες (για παράδειγμα σε συμπλέγματα νησιών όπως New Zealand, Hawaii, Fiji,) ή σε μυστήρια καθεστώτα ξένης επιβολής. Τέτοιο παράδειγμα αποτελεί ας πούμε η Λιβερία, όπου μετά από πολυετείς αιματοχυσίες, οι ΗΠΑ κατόρθωσαν να εγκαταστήσουν την κυβέρνηση των "Αμερικο-Λιβέριων" και τη σημαία που αποτελεί αντιγραφή της αμερικανικής, με ένα αστέρι αντί για τα όσα έχει πάνω αυτή των ΗΠΑ. Επίσης η Μalaysia είναι ένα αντίστοιχο παράδειγμα βρετανικών συμφερόντων (με την ημισέληνο να εκφράζει το επικρατών θρήσκευμα), η Taiwan λεγεται αλλιώς και Republic of China, το Togo φαίνεται να είναι μια ευρωπαϊκή Republic στην Αφρική και τα νησιά Tonga μία ακόμη βρετανική αποικία. Με την Uruguay δεν έχω καταλάβει ακόμη τι γίνεται.
  Σε γενικές γραμμές, κάποιες από τις παραπάνω χώρες χρησιμοποιούνται από τις μεγάλες δυνάμεις για φτηνό εργατικό δυναμικό και εκμετάλευση πρώτων υλών και κάποιες άλλες για ανάδειξή τους ως δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς και ξενοδοχειακή δραστηριότητα-κακοποίηση. Τα τελευταία χρόνια, οι συγκεκριμένες κατευθύνσεις έχουν εφαρμοστεί αγρίως και στα ελληνικά εδάφη (οι ξενοδοχειακές μπίζνες ξένων συμφερόντων φαίνονται ενδεικτικά και στο ντοκυματερ μας με τιτλο Golfland? ενώ το δάσος των Σκουριών αποτελεί παράδειγμα κακοποίησης της γης και της πλούσιας φύσης για κέρδη κάποιων αχόρταγων πλουσίων)
  Οι Έλληνες μέχρι πότε θα παραμυθιαζόμαστε ότι η σημαία μας σημαίνει ελευθερία ή θάνατος και ότι είμαστε απόγονοι αρχαίων σοφών?
  Ζητώ την κατανόηση των φασιστών και των ψηφοφόρων τους, αλλά κάποιοι από εμάς θα εξακολουθήσουμε να σκεφτόμαστε ελεύθερα (άσε που ακόμη και αυτοί, περα από τις γνωστές τους αντιφάσεις και τις τραγικές-δολοφονικές τους μεθόδους, το όνομά τους το έχουν πάρει αυτούσιο από  το βρετανικό Ηermetic Order of the Golden Dawn)
God Save Wikipedia.

υγ. σχετικά με το πώς μας έβαλαν αυτή τη συγκεκριμένη σημαία, έχει γράψει ο Γ.Γαλανός το πολύ ενδιαφέρον "Η ελληνική σημαία και ο μύθος του συμβολισμού της"

Διπλό τρομοκρατικό χτύπημα από το Hollywood . . . και έπεται συνέχεια.

 
  Στη χώρα της ανάπτυξης, των ελευθεριών, κλπ κλπ,  ταινίες σαν τις "Αμελί", "Σινεμά ο Παράδεισος", "Στάλκερ", "La Belle Verte" είναι παντελώς άγνωστες. Παρόλα αυτά, το σινεμά αποτελεί πολύ δημοφιλή συνήθεια. Ίσως και παιδαγωγική τακτική (αν λάβουμε υπόψιν τα παιδιά στο πάρκο που ήταν κατενθουσιασμένα με τις νέες "ταινίες δράσης"). Επέλεξα να δω λοιπόν κάποιες από αυτές, τις τελευταίες, διαφημισμένες υπερπαραγωγές και θα ήθελα να μοιραστώ καποιες κριτικές σκέψεις.
  Σχετικά με το 'Dictator' τι μπορεί να πει κανείς? Κάποιοι ίσως να το θεωρούν μία ακόμη χαζή κωμωδία του Hollywood. Με αναφορές στα πρόσωπα των Καντάφι και Μπιν Λάντεν (υπαρκτά πρόσωπα), με έναν Άραβα ηγέτη που τρέχει ένα πυρηνικό πρόγραμμα με σκοπό να επιτεθεί στο Ισραήλ (το οποίο και προσβάλλει με κάθε τρόπο σε κάθε ευκαιρία), ενώ σκοτώνει όποιον δεν του αρέσει, όντας παράλληλα αφελής, ατζαμής και άβγαλτος. Απλό, απολιτίκ χιούμορ δηλαδή!
  Περισσότερο ενδιαφέρον όμως βρήκα στο Savages (Άγριοι). Η ταινία ξεκινά με τολμηρότατα άλματα ηθικής που ξεπερνούν κάθε προηγούμενο. Μιλάμε για ένα επίσημο τρίο. Το ξανθό κορίτσι είναι όλο νάζι και φωτιά. Απόλυτο θηλυκό που έχει σκλαβώσει δύο αντράκια, ενώ θα τις άξιζαν ακόμη περισσότερα. Επίσης, από τα πρώτα λεπτά αναγνωρίζει κανείς τους πρώτους χορηγούς. Τα mac ποζάρουν σε διάφορες φάσεις, και λίγο πριν την περιττή σκηνή με το shopping "therapy" ο Τραβόλτας έρχεται να μας πει μέσα από ένα επιβλητικό, κοντινό πλάνο "don't fuck with Walmart!".  H Lincoln με τα SUV έχει ακουμπήσει μάλλον πολλά, τα Starbucks εννοείται, οι εταιρίες κινητής τηλεφωνίας και η Skype και, φυσικά, κάποιες εταιρίες όπλων. 
 Οι χαρακτήρες μας. Ο πιο αξιολύπητος χαρακτήρας είναι αυτός του μακρυμάλλη χασικλή, που ασχολείται με τη στήριξη αυτόχθονων κοινοτήτων και το όνειρό του για να αλλάξει τον κόσμο είναι να φτιάξει φτηνό φωτοβολταϊκό με 10$. Δηλάδή βλακείες που δεν έχουν καμία σημασία. Μέχρι το τέλος της ταινίας έχει ανακήρυχθεί στον πιο soft χαρακτήρα, το χασίσι του έχει κάνει μια προσωπικότητα κιμμά και θα έκανε τα πάντα για να τη βγάλει καθαρή.  Φαίνεται να είναι ονειροπόλος, αλλά δεν μπορεί να κάνει χωρίς τον υπερήφανο, μπρατσωμένο κι ελαφρώς χαρακωμένο, όλο βαρβατίλα πεζοναύτη, που τον μαθαίνει πώς βαράνε οι άντρες. Γι'αυτόν δεν έχω λόγια, είναι ο απόλυτος ήρωας. Κουλ, ξέρει τι θέλει, είναι αποφασισμένος να δώσει ακόμη και τη ζωή του για το κορίτσι του(ς) και φυσικά είναι όλος γραμμώσεις και σπιρτάδα. Απόδειξη οτι η όλη επιχείρηση στο Αφγανιστάν άξιζε τον κόπο και γέννησε ήρωες. Γεννιέται, νομίζω αβίαστα, η απορία "τον μαλλιά τι τον θέλουν??". Ο μαλλιάς φαίνεται λοιπόν να είναι αυτός που συντονίζει τους τύπους με τα mac, οι όποίοι είναι χάκερς - ψηφιακοί τρομοκράτες - χαζά παιδιά, που δεν ξέρουν πού πάνε και μπλέκουν. Τώρα για τους Μεξικανούς τι να πούμε, εννοείται οτι είναι άγριοι και απολίτιστοι, γουστάρουν να βασανίζουν πίνοντας τεκίλα και γενικά, καλύτερα να πέθαιναν όλοι τους κάπως. Άλλωστε δεν είναι πια οι μόνοι φτηνοί εργάτες. Α, επίσης είναι έτοιμοι να προδώσουν τους συνεργάτες τους κάθε ώρα, αρκεί να τους τάξει κάτι ο Tραβόλτας. Έχουν επίσης για αφεντικό μια ξιπασμένη Μεξικάνα με πίνακες της Frida Kahlo, την οποία υποδύεται πάλι η Salma Hayek, τυχαίο? Πιθανώς. *
   Στο τέλος το μόνο που μένει ζωντανό είναι τα όπλα και τα SUV - στη μια εκδοχή. Στην άλλη, έχουμε το σύγχρονο Ρομέο με την Ιουλιέτα και τον συμπληρωματικό γκόμενο, που πεθαίνουν αγκαλιά, χάρη σε μια δόση φαρμακευτικού προϊόντος που έρχεται να κεράσει ο κύριος "μπράτσα". Δεν είμαι σίγουρος αν αυτή η φίρμα σπονσοράρει επίσημα, καθώς δεν κατάλαβα το όνομα, άρα μάλλον πρόκειται για μονοπώλειο. Ο Τραβόλτας ποτέ δεν πεθαίνει, κάνει μάγκες τους χοντρομπάτσους, που μπορεί τελικά να είναι και χρήσιμοι, υπό την καθοδήγηση του σούπερ πράκτωρα.
  Γενικά , τα παιδιά δε χρειάζονται πια βιβλία και τέτοια, τώρα έχουν το Savages. Εγώ σας αφήνω, πάω Αφγανιστάν. Βαρέθηκα να είμαι μαλλιάς.
  Άλλωστε αν είσαι serial killer κοντά στη Μεσόγειο ή τη Μ.Ανατολή σε λένε και ήρωα, προστάτη του "έθνους" και τέτοια. Αντίθετα αν το κάνεις στις ΗΠΑ, μιμούμενος τους υπερήρωες που όλοι θαυμάζουν, είσαι σχιζοφρενής δολοφόνος με ψυχολογικές διαταραχές και επικίνδυνος εγκληματίας. Σύμφωνοι (?) . Είδαμε πρόσφατα το παράδειγμα στο Κολοράντο, στην πρεμιέρα του νέου Batman, που άφησε πίσω της 12 νεκρούς. Όμως αύριο, 17 Αυγούστου, έχουμε την πρεμιέρα του "Expendables 2". Σταλόνε, Σβαρτζενέγκερ, Μπρους Γουίλις, Τζετ Λι, Ζαν-Κλοντ Βαν Ντάμ,  …ακόμα και ο Τσακ Νόρις, όλοι δηλαδή, όσους έχουμε δει να ρίχνουν ξύλο τις τελευταίες δεκαετίες, μαζί με νέα, μπρατσωμένα φυντάνια του Hollywood, έρχονται να επιδείξουν νέους οπλισμούς και ασυμβίβαστη σκληράδα. Δεν πρόκειται να πλησιάσω σε σινεμά εκείνη τη μέρα. Πιθανώς να μη βγω και από το σπίτι.

* ίσως ταιριάζει να παρατηρήσουμε επίσης ότι και στο Dictator, ο δεύτερος ρόλος (του στρατιωτικού ακόλουθου του "Δικατάτορα") καλύπτεται από κάποιον που έγινε γνωστός παίζοντας τον Γκάντι. 

4η Ιουλίου - Eορτασμοί στη δύση του "πολιτισμού"



  Τις τελευταίες μέρες έχω βρεθεί πάλι (για προσωπικούς λόγους) στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, σε αυτό το κράτος αλαζονίας, εγκληματικά επιτειδευμένης ημιμάθειας και καταστροφικά αλλοιωμένων αξιών και ιδανικών.
  Η χτεσινή εμπειρία όμως είναι μια αποκορύφωση όλων αυτών και το βρήκα καλή αφορμή για να μοιραστώ δύο σκέψεις βασιζόμενες σε γεγονότα (για εκείνους που λένε “ναι, αλλα εκεί το κράτος δουλευει”, “η χώρα αυτή εκπέμπει έναν αέρα ελευθερίας”, οι άνθρωποι εκεί δεν είναι οπισθοδρομικοι” κτλ…, καλύτερα να μη διαβάσουν τη συνέχεια, μπορεί να τους στεναχωρήσω)


  4η Ιουλίου λοιπόν και χιλιάδες κόσμου, Μεξικανοί, πρώην Αφρικανοί, Ινδοί, Κινέζοι, Κορεάτες και κάποιοι λευκοί στο δέρμα – χρόνιοι καταληψίες της ηπείρου. Αμερικανοί όλοι βέβαια, ξεχύθηκαν στους δρόμους να γιορτάσουν πανηγυρικά την επέτειο της … ανεξαρτησίας τους. Στη χώρα που μας έμαθε λέξεις όπως hamburger, king size, stress – strass. Που ανέδειξε το πλαστικό χρήμα και τους πλαστικούς ανθρώπους σε πρότυπα και τρόπο ζωής. Εκεί που ακόμη το 2012 αρνούνται να δεχθούν ότι το Ιράκ δεν προφέρεται όπως το ipad. Στη χώρα που λίγους μόνο μήνες μετά από τη Φουκοσίμα ενέκριναν την επαναλειτουργία της πυρηνικής κεφαλής (en) στην Tζόρτζια ως ένα βήμα μπροστα (μετά από το 1978), χωρίς, φυσικά, να έχουν προηγουμένως εξασφαλιστεί οι προδιαγραφές ασφαλείας της λειτουργίας της. Tην ίδια μέρα ακριβώς (15 Φεβρουαρίου 2012), η αντίστοιχη εκστρατεία του Ιράν ανακοινωνόταν ως πιθανή αιτία για να του επιτεθεί το Ισραήλ (en)  στους επόμενους μήνες (Χαρακτηριστικό δείγμα της αμερικανικής αίσθησης ισότητας και του ευγενούς, προοδευτικού ανταγωνισμού)
  ΗΠΑ σημαίνει αυτά και άλλα πολλά (Βάση Σούδας – λιμάνι Αστακού, Guantanamo, θανατική ποινή, πρόχειρα επικαλυμμένος ρατσισμός, χαρά που σε δέχτηκε το πανεπιστήμιο και θα πάρεις δάνειο δεκάδων χιλιάδων επιτέλους! – για εντελώς αβέβαιη χρήση του πτυχίου). Σε αυτή τη χώρα λοιπόν, οι χρεωμένοι χαμογελαστοί γιόρτασαν πανηγυρικά την ανεξαρτησία του «έθνους», με πολλάααα  πολλά πυροτεχνήματα και στρας. Σε μια σκηνή γεμάτη στολές, παρατεταγμένους στρατιώτες - πατριώτες με μιλιταριστικά πειθαρχική ανεμελιά να λυκνίζονται στο ρυθμό, κρατώντας στιβαρά το κεφάλαιο “υπερηφάνια” ψηλά σηκωμένο! Επίσης, μέρος των εορτασμών ήταν ο διαγωνισμός καταναλωσης hot-dog (en) με νικητή έναν νεαρό άνδρα που κατόρθωσε να φάει 68 hot-dog σε 10 λεπτά. Μάλιστα δήλωσε γεμάτος αυτοπεποίθηση οτι ο επόμενος πια στόχος είναι τα 70.
 Η εθνική υπερηφάνια ξεχείλιζε από τα μάγουλα όλων.
Η χαρά ήταν διάχυτη και τα χαμογελα παντού!
H ευχή είναι “Happy 4th of July!”.
Ναι. Μάλιστα,
δε θα μείνω για πολύ.
                                                      (AP Photo/John Minchillo)